Drodzy Bracia,<\/p>\n
Wspominamy 160.rocznic\u0119 \u015bmierci \u015bwi\u0119tego Proboszcza z Ars, kt\u00f3rego Pius XI zaproponowa\u0142 jako patrona wszystkich proboszcz\u00f3w \u015bwiata[1]. W dzie\u0144 jego \u015bwi\u0119ta pragn\u0119 napisa\u0107 do was ten list, kieruj\u0105c go nie tylko do proboszcz\u00f3w, ale tak\u017ce do was wszystkich, braci kap\u0142an\u00f3w, kt\u00f3rzy nie czyni\u0105c szumu \u201eporzucacie wszystko\u201d, by zaanga\u017cowa\u0107 si\u0119 w codzienne \u017cycie waszych wsp\u00f3lnot. Do was, kt\u00f3rzy podobnie jak Proboszcz z Ars pracujecie w \u201eokopach\u201d, d\u017awigacie na ramionach ci\u0119\u017car dnia i spiekoty (por. Mt 20, 12) i, nara\u017ceni na niezliczone sytuacje codziennie \u201etracicie twarz\u201d, nie przypisuj\u0105c sobie zbyt wielkiego znaczenia, aby lud Bo\u017cy by\u0142 otoczony opiek\u0105 i wsparciem. Zwracam si\u0119 do ka\u017cdego z was, kt\u00f3rzy przy wielu okazjach, niezauwa\u017calnie i ofiarnie, w zm\u0119czeniu i trudzie, chorobie czy przygn\u0119bieniu podejmujecie misj\u0119 jako s\u0142u\u017cb\u0119 Bogu i jego ludowi, i pomimo wszystkich trudno\u015bci drogi zapisujecie najpi\u0119kniejsze karty \u017cycia kap\u0142a\u0144skiego.<\/p>\n
Jaki\u015b czas temu wyrazi\u0142em biskupom w\u0142oskim sw\u00f3j niepok\u00f3j, \u017ce w wielu regionach nasi ksi\u0119\u017ca czuj\u0105 si\u0119 wy\u015bmiewani i \u201eobwiniani\u201d z powodu przest\u0119pstw, kt\u00f3rych nie pope\u0142nili, i powiedzia\u0142em, \u017ce musz\u0105 oni znale\u017a\u0107 w swoim biskupie starszego brata i ojca, kt\u00f3ry by dodawa\u0142 im otuchy w tych trudnych czasach, pobudza\u0142 ich i wspiera\u0142 w drodze[2].<\/p>\n
Jako starszy brat i ojciec ja te\u017c chc\u0119 by\u0107 blisko, przede wszystkim, aby wam podzi\u0119kowa\u0107 w imieniu \u015bwi\u0119tego, wiernego ludu Bo\u017cego za wszystko, co od was otrzymuje i z mej strony zach\u0119ci\u0107 was do odnowienia tych s\u0142\u00f3w, kt\u00f3re Pan wypowiedzia\u0142 tak czule w dniu naszych \u015bwi\u0119ce\u0144 i kt\u00f3re stanowi\u0105 \u017ar\u00f3d\u0142o naszej rado\u015bci: \u201eJu\u017c was nie nazywam s\u0142ugami [\u2026], ale nazwa\u0142em was przyjaci\u00f3\u0142mi\u201d (J 15, 15)[3].<\/p>\n
SMUTEK<\/p>\n
\u201eNapatrzy\u0142em si\u0119 na udr\u0119k\u0119 ludu mego\u201d (Wj 3, 7).<\/p>\n
W ostatnim czasie mogli\u015bmy wyra\u017aniej us\u0142ysze\u0107 krzyk, cz\u0119sto milcz\u0105cy i zmuszony do milczenia, naszych braci, ofiar nadu\u017cy\u0107 w\u0142adzy, sumienia i wykorzystywania seksualnego pope\u0142nionych przez wy\u015bwi\u0119conych szafarzy. Niew\u0105tpliwie jest to czas cierpienia w \u017cyciu ofiar, kt\u00f3re dozna\u0142y r\u00f3\u017cnych form przemocy; tak\u017ce dla ich rodzin i dla ca\u0142ego Ludu Bo\u017cego.<\/p>\n
Jak wiecie, jeste\u015bmy bardzo g\u0142\u0119boko zaanga\u017cowani we wdra\u017canie reform niezb\u0119dnych, by pobudzi\u0107 od samych \u017ar\u00f3de\u0142 kultur\u0119 opart\u0105 na trosce duszpasterskiej, tak aby styl wykorzystywania nie m\u00f3g\u0142 znale\u017a\u0107 miejsca do rozwoju, a tym bardziej do utrwalenia si\u0119. Nie jest to zadanie \u0142atwe, i pilnie wymaga zaanga\u017cowania wszystkich. Je\u015bli w przesz\u0142o\u015bci zaniedbanie mog\u0142o przekszta\u0142ci\u0107 si\u0119 w jak\u0105\u015b form\u0119 reakcji, to dzisiaj chcemy, aby nawr\u00f3cenie, przejrzysto\u015b\u0107, szczero\u015b\u0107 i solidarno\u015b\u0107 z ofiarami sta\u0142y si\u0119 naszym sposobem tworzenia historii i pomaga\u0142y nam by\u0107 bardziej wra\u017cliwymi na wszystkie ludzkie cierpienia[4].<\/p>\n
Smutek ten nie jest te\u017c oboj\u0119tny kap\u0142anom. Mog\u0142em to stwierdzi\u0107 podczas r\u00f3\u017cnych wizyt duszpasterskich zar\u00f3wno w mojej diecezji, jak i w innych, gdzie mia\u0142em okazj\u0119 odbywa\u0107 spotkania i osobiste rozmowy z ksi\u0119\u017cmi. Wielu z nich wyrazi\u0142o oburzenie tym, co si\u0119 sta\u0142o, a tak\u017ce swego rodzaju niemoc, poniewa\u017c opr\u00f3cz \u201ewyczerpania z powodu swego oddania, prze\u017cyli szkody spowodowane podejrzeniami i zw\u0105tpieniami, kt\u00f3re w niekt\u00f3rych lub wielu z nich mog\u0142y zasia\u0107 w\u0105tpliwo\u015bci, l\u0119k i nieufno\u015b\u0107\u201d[5]. Dotar\u0142o wiele list\u00f3w od ksi\u0119\u017cy, kt\u00f3rzy podzielaj\u0105 to uczucie. Z drugiej strony cieszy, gdy spotyka si\u0119 pasterzy, kt\u00f3rzy, widz\u0105c i poznaj\u0105c cierpienia ofiar i Ludu Bo\u017cego, mobilizuj\u0105 si\u0119, szukaj\u0105 s\u0142\u00f3w i dr\u00f3g nadziei.<\/p>\n
Nie zaprzeczaj\u0105c i nie lekcewa\u017c\u0105c szk\u00f3d wyrz\u0105dzonych przez niekt\u00f3rych z naszych braci, niesprawiedliwo\u015bci\u0105 by\u0142oby nie wyra\u017cenie uznania dla wielu kap\u0142an\u00f3w, kt\u00f3rzy nieustannie i uczciwie daj\u0105 wszystko, czym s\u0105 i co maj\u0105, dla dobra innych (por. 2 Kor 12, 15) i rozwijaj\u0105 ojcostwo duchowe, kt\u00f3re potrafi p\u0142aka\u0107 z tymi, kt\u00f3rzy p\u0142acz\u0105. Nie da si\u0119 zliczy\u0107 ksi\u0119\u017cy, kt\u00f3rzy czyni\u0105 ze swojego \u017cycia dzie\u0142o mi\u0142osierdzia w regionach lub sytuacjach, kt\u00f3re s\u0105 cz\u0119sto niego\u015bcinne, oddalone lub opuszczone, ryzykuj\u0105c nawet w\u0142asnym \u017cyciem. Doceniam i dzi\u0119kuj\u0119 za wasz odwa\u017cny i sta\u0142y przyk\u0142ad, kt\u00f3ry w chwilach zawirowa\u0144, wstydu i smutku ukazuje nam, \u017ce z rado\u015bci\u0105 stale nara\u017cacie si\u0119 dla Ewangelii[6].<\/p>\n
Jestem przekonany, \u017ce o ile jeste\u015bmy wierni woli Bo\u017cej, to czasy ko\u015bcielnego oczyszczenia, kt\u00f3rych do\u015bwiadczamy, uczyni\u0105 nas bardziej radosnymi i prostymi, a w niedalekiej przysz\u0142o\u015bci b\u0119d\u0105 bardzo owocne. \u201eNie zniech\u0119cajmy si\u0119! Pan oczyszcza swoj\u0105 Oblubienic\u0119 i nawraca nas wszystkich do siebie. Sprawia, \u017ce do\u015bwiadczamy tych pr\u00f3b, aby\u015bmy zrozumieli, \u017ce bez Niego jeste\u015bmy prochem. Ocala nas od ob\u0142udy, od duchowo\u015bci pozor\u00f3w. Tchnie swego Ducha, aby przywr\u00f3ci\u0107 pi\u0119kno swojej Oblubienicy, pochwyconej na ra\u017c\u0105cym cudzo\u0142\u00f3stwie. Warto, aby\u015bmy dzi\u015b wzi\u0119li 16 rozdzia\u0142 Ezechiela. M\u00f3wi on o historii Ko\u015bcio\u0142a. Ka\u017cdy z nas mo\u017ce powiedzie\u0107: to moja historia. A w ko\u0144cu, ale poprzez tw\u00f3j wstyd, nadal b\u0119dziesz pasterzem. Nasza pokorna skrucha, kt\u00f3ra trwa milcz\u0105co po\u015br\u00f3d \u0142ez w obliczu potworno\u015bci grzechu i niezg\u0142\u0119bionej wielko\u015bci Bo\u017cego przebaczenia, to ona, ta pokorna skrucha jest pocz\u0105tkiem naszej \u015bwi\u0119to\u015bci\u201d[7].<\/p>\n
WDZI\u0118CZNO\u015a\u0106<\/p>\n
Nieustannie dzi\u0119kuj\u0119 za was (por. Ef 1, 16).<\/p>\n
Powo\u0142anie jest nie tyle naszym wyborem, ile odpowiedzi\u0105 na bezinteresowne wezwanie Pana. Warto nieustannie powraca\u0107 do tych ewangelicznych fragment\u00f3w, kt\u00f3re ukazuj\u0105 nam Jezusa, kt\u00f3ry si\u0119 modli, wybiera i powo\u0142uje, \u201eaby Mu towarzyszyli, by m\u00f3g\u0142 wysy\u0142a\u0107 ich na g\u0142oszenie nauki\u201d (Mk 3, 14).<\/p>\n
Chcia\u0142bym przywo\u0142a\u0107 tutaj wspania\u0142ego nauczyciela \u017cycia kap\u0142a\u0144skiego w mojej ojczy\u017anie, ks. Lucio Ger\u0119, kt\u00f3ry przemawiaj\u0105c do grupy kap\u0142an\u00f3w w czasach wielu pr\u00f3b w Ameryce \u0141aci\u0144skiej, powiedzia\u0142 do nich: \u201ezawsze, ale przede wszystkim w pr\u00f3bach, musimy powraca\u0107 do tych jasnych chwil, w kt\u00f3rych do\u015bwiadczyli\u015bmy powo\u0142ania Pana, aby po\u015bwi\u0119ci\u0107 ca\u0142e nasze \u017cycie na Jego s\u0142u\u017cb\u0119\u201d. To w\u0142a\u015bnie, co lubi\u0119 nazywa\u0107 \u201edeuteronomiczn\u0105 pami\u0119ci\u0105 powo\u0142ania\u201d, pozwala nam powraca\u0107 \u201edo tego pal\u0105cego punktu, w kt\u00f3rym Bo\u017ca \u0142aska dotkn\u0119\u0142a mnie na pocz\u0105tku drogi. To od tej iskry mog\u0119 rozpali\u0107 ogie\u0144 na dzisiaj, na ka\u017cdy dzie\u0144, i nie\u015b\u0107 ciep\u0142o i \u015bwiat\u0142o moim braciom i siostrom. Od tej iskry rozpala si\u0119 pokorna rado\u015b\u0107, taka rado\u015b\u0107, kt\u00f3ra nie uw\u0142acza cierpieniu i rozpaczy, rado\u015b\u0107 dobra i \u0142agodna\u201d[8].<\/p>\n
Pewnego dnia wypowiedzieli\u015bmy \u201etak\u201d, kt\u00f3re zrodzi\u0142o si\u0119 i dorasta\u0142o w \u0142onie wsp\u00f3lnoty chrze\u015bcija\u0144skiej dzi\u0119ki tym \u201e\u015bwi\u0119tym z s\u0105siedztwa\u201d[9], kt\u00f3rzy ukazali nam z prost\u0105 wiar\u0105, jak wiele jest warte oddanie wszystkiego dla Pana i Jego Kr\u00f3lestwa. \u201eTak\u201d, kt\u00f3rego zasi\u0119g mia\u0142 i b\u0119dzie mia\u0142 nieoczekiwan\u0105 transcendencj\u0119, a wiele razy nie b\u0119dziemy w stanie wyobrazi\u0107 sobie wszystkiego, co ono by\u0142o i jest w stanie zrodzi\u0107. Dobrze, gdy starszy kap\u0142an jest otoczony i odwiedzany przez tych maluch\u00f3w \u2013 kt\u00f3rzy teraz stali si\u0119 doros\u0142ymi \u2013 a kt\u00f3rych na pocz\u0105tku swej pos\u0142ugi ochrzci\u0142 i kt\u00f3rzy przychodz\u0105 z wdzi\u0119czno\u015bci\u0105, by mu przedstawi\u0107 swoj\u0105 rodzin\u0119! Tam odkryli\u015bmy, \u017ce zostali\u015bmy namaszczeni, aby namaszcza\u0107, a namaszczenie Boga nigdy nie zawodzi i sprawia, \u017ce m\u00f3wi\u0119 wraz z Aposto\u0142em: \u201enie zaprzestaj\u0119 dzi\u0119kczynienia, wspominaj\u0105c was\u201d (Ef 1, 16) i ca\u0142e dobro, kt\u00f3re uczynili\u015bcie.<\/p>\n
W chwilach trudno\u015bci, krucho\u015bci, podobnie jak w s\u0142abo\u015bciach, w kt\u00f3rych ujawniaj\u0105 si\u0119 nasze ograniczenia, kiedy najgorsz\u0105 z wszystkich pokus jest trwanie w prze\u017cuwaniu przygn\u0119bienia[10], za\u0142amuj\u0105c spojrzenie, os\u0105d i serce, to w tych chwilach wa\u017cne jest \u2013 nawet o\u015bmieli\u0142bym si\u0119 powiedzie\u0107: kluczowe \u2013 nie tylko nie zatracenie pe\u0142nej wdzi\u0119czno\u015bci pami\u0119ci o przej\u015bciu Pana w naszym \u017cyciu, pami\u0119ci Jego mi\u0142osiernego spojrzenia, kt\u00f3re zaprosi\u0142o nas, by\u015bmy dla Niego i dla Jego ludu po\u015bwi\u0119cili swe \u017cycie, ale by\u015bmy mieli tak\u017ce odwag\u0119, by zastosowa\u0107 j\u0105 w praktyce i by\u015bmy wraz z Psalmist\u0105 potrafili skonstruowa\u0107 nasz w\u0142asny \u015bpiew uwielbienia, \u201ebo Jego \u0142aska na wieki\u201d (por. Ps 136[135]).<\/p>\n
Wdzi\u0119czno\u015b\u0107 jest zawsze \u201epot\u0119\u017cn\u0105 broni\u0105\u201d. Tylko je\u015bli potrafimy rozwa\u017ca\u0107 i konkretnie dzi\u0119kowa\u0107 za wszystkie gesty mi\u0142o\u015bci, wielkoduszno\u015bci, solidarno\u015bci i zaufania, a tak\u017ce przebaczenia, cierpliwo\u015bci, wytrwa\u0142o\u015bci i wsp\u00f3\u0142czucia, z jakimi zostali\u015bmy potraktowani, pozwolimy by Duch da\u0142 nam to \u015bwie\u017ce powietrze, zdolne do odnowienia (a nie za\u0142atania) naszego \u017cycia i misji. Pozw\u00f3lmy, by podobnie jak u Piotra w poranek \u201ecudownego po\u0142owu\u201d, nasze dostrze\u017cenie ca\u0142ego otrzymanego dobra rozbudzi\u0142o w nas zdolno\u015b\u0107 zadziwienia i dzi\u0119kczynienia, \u017ceby nas doprowadzi\u0107 do powiedzenia: \u201eWyjd\u017a ode mnie, Panie, bo jestem cz\u0142owiek grzeszny\u201d (\u0141k 5, 8), a po raz kolejny us\u0142yszymy z ust Pana Jego wezwanie: \u201eNie b\u00f3j si\u0119, odt\u0105d ludzi b\u0119dziesz \u0142owi\u0142\u201d (\u0141k 5, 10), \u201ebo Jego \u0142aska na wieki\u201d (por. Ps 135).<\/p>\n
Bracia, dzi\u0119kuj\u0119 za wasz\u0105 wierno\u015b\u0107 wobec podj\u0119tych zobowi\u0105za\u0144. To naprawd\u0119 znamienne, \u017ce w spo\u0142ecze\u0144stwie i kulturze, kt\u00f3ra przekszta\u0142ci\u0142a w warto\u015b\u0107 \u201eto, co p\u0142ynne\u201d, s\u0105 osoby, kt\u00f3re nie boj\u0105 si\u0119 zaryzykowa\u0107 i staraj\u0105 si\u0119 podejmowa\u0107 zobowi\u0105zania na ca\u0142e \u017cycie. Zasadniczo m\u00f3wimy, \u017ce nadal wierzymy w Boga, kt\u00f3ry nigdy nie zerwa\u0142 swego przymierza, nawet gdy my je zerwali\u015bmy niezliczon\u0105 ilo\u015b\u0107 razy. Zach\u0119ca to nas do \u015bwi\u0119towania wierno\u015bci Boga, kt\u00f3ry nigdy nie przestaje ufa\u0107, wierzy\u0107 i stawia\u0107 na nas pomimo naszych ogranicze\u0144 i grzech\u00f3w, i zaprasza nas do uczynienia tego samego. Zdaj\u0105c sobie spraw\u0119, \u017ce niesiemy skarb w naczyniach glinianych (por. 2 Kor 4, 7) wiemy, \u017ce Pan okazuje si\u0119 zwyci\u0119zc\u0105 w s\u0142abo\u015bci (por. 2 Kor 12, 9), nigdy nie przestaje nas wspiera\u0107 i wzywa\u0107, daj\u0105c nam w zamian stokrotnie wi\u0119cej (por. Mk 10, 29-30), \u201ebo Jego \u0142aska na wieki\u201d.<\/p>\n
Dzi\u0119kuj\u0119 wam za rado\u015b\u0107, z jak\u0105 umieli\u015bcie odda\u0107 swoje \u017cycie, okazuj\u0105c serce, kt\u00f3re przez lata walczy\u0142o i zmaga\u0142o si\u0119, aby nie sta\u0107 si\u0119 ciasnym i gorzkim, a wr\u0119cz przeciwnie, codziennie by\u0142o poszerzane przez mi\u0142o\u015b\u0107 do Boga i Jego ludu. Serce, kt\u00f3rego, podobnie jak dobre wino, czas nie zakwasi\u0142, ale da\u0142 mu coraz lepsz\u0105 jako\u015b\u0107; \u201ebo Jego \u0142aska na wieki\u201d.<\/p>\n
Dzi\u0119kuj\u0119, poniewa\u017c staracie si\u0119 umacnia\u0107 wi\u0119zy braterstwa i przyja\u017ani we wsp\u00f3lnocie kap\u0142a\u0144skiej i ze swoim biskupem, wspieraj\u0105c si\u0119 nawzajem, troszcz\u0105c si\u0119 o tego, kto jest chory, szukaj\u0105c tych, kt\u00f3rzy si\u0119 wyizolowali, wspieraj\u0105c i ucz\u0105c si\u0119 m\u0105dro\u015bci od os\u00f3b starszych, dziel\u0105c si\u0119 dobrami, potrafi\u0105c razem \u015bmia\u0107 si\u0119 i p\u0142aka\u0107\u2026 Jak\u017ce potrzebne s\u0105 te przestrzenie! I nawet trwaj\u0105c konsekwentnie i wytrwale, gdy musieli\u015bcie podj\u0105\u0107 jak\u0105\u015b trudn\u0105 misj\u0119 lub pobudzi\u0107 brata do podj\u0119cia swej odpowiedzialno\u015bci; \u201ebo Jego \u0142aska na wieki\u201d.<\/p>\n
Dzi\u0119kuj\u0119 za \u015bwiadectwo wytrwa\u0142o\u015bci i \u201eznoszenia\u201d (hypomon\u00e9) w trudach duszpasterskich, kt\u00f3re wielokrotnie, pobudzone parrezj\u0105 pasterza[11], prowadzi nas do zmagania z Panem na modlitwie, jak Moj\u017cesz w tym odwa\u017cnym i ryzykownym wstawiennictwie za lud (por. Lb 14, 13-19; Wj 32, 30-32; Pwt 9, 18-21); \u201ebo Jego \u0142aska na wieki\u201d.<\/p>\n
Dzi\u0119kuj\u0119, poniewa\u017c codziennie sprawujecie Eucharysti\u0119 i mi\u0142osiernie dzia\u0142acie duszpastersko w sakramencie pojednania, bez rygoryzmu i pob\u0142a\u017cliwo\u015bci, bior\u0105c na siebie ci\u0119\u017car os\u00f3b i towarzysz\u0105c im na drodze nawr\u00f3cenia ku nowemu \u017cyciu, jakie Pan daje nam wszystkim. Wiemy, \u017ce po stopniach mi\u0142osierdzia mo\u017cemy zej\u015b\u0107 do najni\u017cszego punktu ludzkiej kondycji \u2013 w tym s\u0142abo\u015bci i grzechu \u2013 i wznie\u015b\u0107 si\u0119 do najwy\u017cszego punktu boskiej doskona\u0142o\u015bci: \u201eB\u0105d\u017acie mi\u0142osierni, jak Ojciec wasz jest mi\u0142osierny\u201d[12]. Aby by\u0107 w ten spos\u00f3b \u201ezdolnymi do ogrzewania serc os\u00f3b, do wchodzenia w ich noc, by m\u00f3c z nimi rozmawia\u0107, ale tak\u017ce, by wej\u015b\u0107 w ich noc, ciemno\u015b\u0107, nie zatracaj\u0105c siebie samych\u201d[13]; \u201ebo Jego \u0142aska na wieki\u201d.<\/p>\n
Dzi\u0119kuj\u0119, poniewa\u017c \u017carliwie namaszczacie i g\u0142osicie wszystkim \u201ew por\u0119 i nie w por\u0119\u201d Ewangeli\u0119 Jezusa Chrystusa (por. 2 Tm 4, 2), badaj\u0105c serce swojej wsp\u00f3lnoty, \u201eby szuka\u0107, gdzie jest \u017cywe i \u017carliwe pragnienie Boga, a tak\u017ce gdzie ten dialog, pe\u0142en mi\u0142o\u015bci, zosta\u0142 przyt\u0142umiony lub nie m\u00f3g\u0142 okaza\u0107 si\u0119 owocnym\u201d[14]; \u201ebo Jego \u0142aska na wieki\u201d.<\/p>\n
Dzi\u0119kuj\u0119 wam za ka\u017cd\u0105 z tych sytuacji, kiedy dog\u0142\u0119bnie wzruszeni przyj\u0119li\u015bcie tych, kt\u00f3rzy upadli, opatrzyli\u015bcie ich rany, daj\u0105c ciep\u0142o ich sercom, okazuj\u0105c czu\u0142o\u015b\u0107 i wsp\u00f3\u0142czucie jak Samarytanin z przypowie\u015bci (por. \u0141k 10, 25-37). Nic nie jest tak pilne jak te rzeczy: blisko\u015b\u0107, solidarno\u015b\u0107, bycie blisko cia\u0142a cierpi\u0105cego brata. Ile\u017c dobra czyni przyk\u0142ad kap\u0142ana, kt\u00f3ry zbli\u017ca si\u0119, a nie dystansuje od ran swoich braci![15] Jest to odzwierciedlenie serca pasterza, kt\u00f3ry nauczy\u0142 si\u0119 duchowego smaku odczuwania jedno\u015bci ze swoim ludem[16]; kt\u00f3ry nie zapomina, \u017ce z niego \u200b\u200bwyszed\u0142 i \u017ce jedynie jemu s\u0142u\u017c\u0105c, odnajdzie i b\u0119dzie m\u00f3g\u0142 wyja\u015bni\u0107 swoj\u0105 najczystsz\u0105 i najpe\u0142niejsz\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107, kt\u00f3ra pozwala mu rozwija\u0107 surowy i prosty styl \u017cycia, bez godzenia si\u0119 na przywileje, kt\u00f3re nie maj\u0105 smaku Ewangelii; \u201ebo Jego \u0142aska na wieki\u201d.<\/p>\n
Dzi\u0119kujemy r\u00f3wnie\u017c za \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 wiernego Ludu Bo\u017cego, do kt\u00f3rego prowadzenia zostali\u015bmy zaproszeni i poprzez kt\u00f3ry Pan karmi nas i troszczy si\u0119 tak\u017ce o nas, przez dar mo\u017cliwo\u015bci podziwiania tego ludu \u201ew rodzicach, kt\u00f3rzy z wielk\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 pomagaj\u0105 dorasta\u0107 swoim dzieciom, w m\u0119\u017cczyznach i kobietach pracuj\u0105cych, by zarobi\u0107 na chleb, w osobach chorych, w starszych zakonnicach, kt\u00f3re nadal si\u0119 u\u015bmiechaj\u0105. W tej wytrwa\u0142o\u015bci, aby i\u015b\u0107 naprz\u00f3d, dzie\u0144 po dniu, widz\u0119 \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 Ko\u015bcio\u0142a walcz\u0105cego\u201d[17]. Dzi\u0119kujemy za ka\u017cdego z nich i pozw\u00f3lmy, aby ich \u015bwiadectwo nam pomog\u0142o i dodawa\u0142o otuchy; \u201ebo Jego \u0142aska na wieki\u201d.<\/p>\n
ODWAGI<\/p>\n
Chc\u0119, by\u015bcie si\u0119 czuli pokrzepieni (por. Kol 2, 2).<\/p>\n
Moim drugim wielkim pragnieniem, cytuj\u0105c s\u0142owa \u015bw. Paw\u0142a, jest towarzyszenie wam w odnowieniu naszej odwagi kap\u0142a\u0144skiej, kt\u00f3ra jest przede wszystkim owocem dzia\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego w naszym \u017cyciu. W obliczu bolesnych do\u015bwiadcze\u0144 wszyscy potrzebujemy pocieszenia i dodania otuchy. Misja, do kt\u00f3rej zostali\u015bmy powo\u0142ani, nie oznacza, \u017ce jeste\u015bmy odporni na cierpienie, b\u00f3l, a nawet niezrozumienie[18]; przeciwnie, \u017c\u0105da od nas, aby\u015bmy stawili im czo\u0142o i podj\u0119li je, pozwalaj\u0105c Panu, aby je przemieni\u0142, a nas bardziej upodobni\u0142 do Niego. \u201eW ostatecznym rozrachunku brak szczerego, bolesnego i modlitewnego uznania naszych ogranicze\u0144, jest tym, co uniemo\u017cliwia \u0142asce lepsze dzia\u0142anie w nas, poniewa\u017c nie pozostawia jej miejsca na wzbudzenie tego mo\u017cliwego dobra, w\u0142\u0105czaj\u0105cego si\u0119 w proces szczerego i rzeczywistego rozwoju\u201d[19].<\/p>\n
Dobrym \u201etestem\u201d, pozwalaj\u0105cym pozna\u0107 w jakim stanie znajduje si\u0119 nasze pasterskie serce, jest zadanie sobie pytania, jak radzimy sobie z cierpieniem. Wiele razy si\u0119 zdarza, \u017ce zachowujemy si\u0119 jak lewita lub kap\u0142an z przypowie\u015bci, kt\u00f3rzy odwracaj\u0105 si\u0119 w drug\u0105 stron\u0119 i odtr\u0105caj\u0105 cz\u0142owieka le\u017c\u0105cego na ziemi (por. \u0141k 10, 31-32). Inni podchodz\u0105 \u017ale, intelektualizuj\u0105, chroni\u0105c si\u0119 we frazesach: \u201etakie jest \u017cycie\u201d, \u201enic nie mo\u017cna zrobi\u0107\u201d, powoduj\u0105c fatalizm i zniech\u0119cenie, albo podchodz\u0105 patrz\u0105c z nastawieniem wybi\u00f3rczym, tworz\u0105c w ten spos\u00f3b jedynie izolacj\u0119 i wykluczenie. \u201ePodobnie, jak w przypadku proroka Jonasza, tak i w nas, zawsze jest ukryta pokusa ucieczki w miejsce bezpieczne, kt\u00f3re mo\u017ce mie\u0107 wiele imion: indywidualizm, spirytualizm, zamkni\u0119cie w ma\u0142ych \u015bwiatach\u2026\u201d[20], kt\u00f3re wcale nie poruszaj\u0105c naszego serca, w ostateczno\u015bci oddalaj\u0105 nas od naszych ran, od ran innych os\u00f3b, a zatem od ran Jezusa[21].<\/p>\n
Id\u0105c tym tropem, chcia\u0142bym podkre\u015bli\u0107 inn\u0105 subteln\u0105 i niebezpieczn\u0105 postaw\u0119, kt\u00f3ra, jak lubi\u0142 mawia\u0107 Bernanos, jest \u201enajt\u0119\u017cszym z eliksir\u00f3w z\u0142ego ducha\u201d[22] i najbardziej szkodliwym dla nas, pragn\u0105cych s\u0142u\u017cy\u0107 Panu, poniewa\u017c sieje zniech\u0119cenie, osierocenie i prowadzi do rozpaczy[23]. Rozczarowani rzeczywisto\u015bci\u0105, Ko\u015bcio\u0142em lub samymi sob\u0105, mo\u017cemy do\u015bwiadcza\u0107 pokusy kurczowego uchwycenia si\u0119 pewnego s\u0142odkawego smutku, kt\u00f3ry ojcowie Wschodu nazywali acedi\u0105. Kardyna\u0142 Tom\u00e1\u0161 \u0160pidl\u00edk powiedzia\u0142: \u201eJe\u015bli ogarnia nas smutek z powodu \u017cycia jako takiego, z powodu towarzystwa innych, z powodu faktu, \u017ce jeste\u015bmy sami itp., brakuje w\u00f3wczas wiary w Opatrzno\u015b\u0107 Bo\u017c\u0105 i w jej dzie\u0142o. Smutek jest niebezpieczny. Parali\u017cuje odwag\u0119 post\u0119powania w pracy, modlitwie, czyni nas antypatycznymi dla naszych bliskich. Autorzy zakonni, kt\u00f3rzy po\u015bwi\u0119caj\u0105 tej wadzie d\u0142ugi opis, nazywaj\u0105 j\u0105 najgorszym wrogiem \u017cycia duchowego\u201d[24].<\/p>\n
Znamy ten smutek, kt\u00f3ry prowadzi do uzale\u017cnienia i stopniowo, subtelnym szeptem, \u017ce \u201ezawsze tak by\u0142o\u201d, doprowadza do traktowania z\u0142a i niesprawiedliwo\u015bci jako czego\u015b naturalnego. Jest to smutek, kt\u00f3ry sprawia, \u017ce wszystkie pr\u00f3by transformacji i nawr\u00f3cenia staj\u0105 si\u0119 bezowocne, siej\u0105c niech\u0119\u0107 i wrogo\u015b\u0107. \u201eNie jest to wyb\u00f3r godnego i pe\u0142nego \u017cycia; nie jest to pragnienie, jakie B\u00f3g \u017cywi wzgl\u0119dem nas; nie jest to \u017cycie w Duchu, rodz\u0105ce si\u0119 z serca zmartwychwsta\u0142ego Chrystusa\u201d[25], do kt\u00f3rego zostali\u015bmy powo\u0142ani. Bracia, kiedy ten s\u0142odkawy smutek grozi opanowaniem naszego \u017cycia lub naszej wsp\u00f3lnoty, nie l\u0119kaj\u0105c si\u0119 ani nie martwi\u0105c, z determinacj\u0105 pro\u015bmy i sprawmy, by proszono Ducha \u015awi\u0119tego, \u201eaby nas obudzi\u0142, aby wstrz\u0105sn\u0105\u0142 naszym odr\u0119twieniem, wyzwoli\u0142 nas z bezczynno\u015bci. Rzu\u0107my wyzwanie uleganiu nawykom, otw\u00f3rzmy oczy i uszy, a zw\u0142aszcza serca, aby\u015bmy dali si\u0119 wstrz\u0105sn\u0105\u0107 tym, co dzieje si\u0119 wok\u00f3\u0142 nas oraz wo\u0142aniem \u017cywego i skutecznego s\u0142owa Zmartwychwsta\u0142ego\u201d[26].<\/p>\n
Pozw\u00f3lcie mi to powt\u00f3rzy\u0107, wszyscy potrzebujemy pociechy i Bo\u017cej mocy, a tak\u017ce braci w trudnych czasach. Wszyscy potrzebujemy tych szczerych s\u0142\u00f3w \u015bw. Paw\u0142a do jego wsp\u00f3lnot: \u201eDlatego prosz\u0119, aby\u015bcie si\u0119 nie zniech\u0119cali prze\u015bladowaniami, jakie znosz\u0119 dla was\u201d (Ef 3, 13); Moim pragnieniem jest, aby\u015bcie czuli si\u0119 pokrzepieni (por. Kol 2, 2) i w ten spos\u00f3b mogli wype\u0142nia\u0107 misj\u0119, kt\u00f3r\u0105 Pan daje nam ka\u017cdego ranka: przekazywa\u0107 \u201erado\u015b\u0107 wielk\u0105, kt\u00f3ra b\u0119dzie udzia\u0142em ca\u0142ego narodu\u201d (\u0141k 2, 10). Ale w\u0142a\u015bnie nie jako teoria, czy wiedza intelektualna lub moralna na temat tego, co powinno by\u0107, ale jako ludzie zanurzeni w cierpieniu, kt\u00f3rzy zostali przekszta\u0142ceni i przemienieni przez Pana, i podobnie jak Hiob przychodz\u0105, by wo\u0142a\u0107: \u201eDot\u0105d Ci\u0119 zna\u0142em ze s\u0142yszenia, obecnie ujrza\u0142em Ci\u0119 wzrokiem\u201d (42, 5). Bez tego podstawowego do\u015bwiadczenia wszystkie nasze wysi\u0142ki wprowadz\u0105 nas na drog\u0119 frustracji i rozczarowania.<\/p>\n
Na drogach naszego \u017cycia mogli\u015bmy podziwia\u0107, jak \u201ez Jezusem Chrystusem rodzi si\u0119 zawsze i odradza rado\u015b\u0107\u201d[27]. Chocia\u017c w tym do\u015bwiadczeniu istniej\u0105 r\u00f3\u017cne fazy, wiemy, \u017ce pomimo naszych s\u0142abo\u015bci i grzech\u00f3w B\u00f3g \u201epozwala nam podnie\u015b\u0107 g\u0142ow\u0119 i zacz\u0105\u0107 od nowa, z tak\u0105 czu\u0142o\u015bci\u0105, kt\u00f3ra nas nigdy nie zawiedzie i zawsze mo\u017ce przywr\u00f3ci\u0107 nam rado\u015b\u0107\u201d[28]. Ta rado\u015b\u0107 nie rodzi si\u0119 z naszych wysi\u0142k\u00f3w woli czy intelektu, ale z pewno\u015bci, \u017ce s\u0142owa Jezusa skierowane do Piotra nieustannie dzia\u0142aj\u0105: kiedy b\u0119dziesz \u201eprzesiewany\u201d, nie zapominaj, \u017ce \u201eja [sam] prosi\u0142em za tob\u0105, \u017ceby nie usta\u0142a twoja wiara\u201d (\u0141k 22, 32). Pan jako pierwszy modli si\u0119 i walczy za ciebie i za mnie. I zaprasza nas, aby\u015bmy w pe\u0142ni w\u0142\u0105czyli si\u0119 w Jego modlitw\u0119. Mog\u0105 by\u0107 wr\u0119cz chwile, kiedy powinni\u015bmy zanurzy\u0107 si\u0119 w \u201emodlitwie w Getsemani, najbardziej ludzkiej i dramatycznej modlitwie Jezusa (\u2026). Jest w niej b\u0142aganie, smutek, udr\u0119ka, niemal dezorientacja (por. Mk 14, 33)\u201d[29].<\/p>\n
Wiemy, \u017ce nie\u0142atwo jest trwa\u0107 przed Panem, pozwalaj\u0105c, aby Jego wzrok przemierzy\u0142 nasze \u017cycie, uzdrowi\u0142 nasze zranione serce i obmy\u0142 nasze stopy przesycone \u015bwiatowo\u015bci\u0105, kt\u00f3ra przylgn\u0119\u0142a do nas po drodze i uniemo\u017cliwia nam chodzenie. To w\u0142a\u015bnie w modlitwie do\u015bwiadczamy naszej b\u0142ogos\u0142awionej niepewno\u015bci, kt\u00f3ra przypomina nam, \u017ce jeste\u015bmy uczniami potrzebuj\u0105cymi pomocy Pana i uwalnia nas od prometejskiej sk\u0142onno\u015bci \u201etych, kt\u00f3rzy w ostateczno\u015bci licz\u0105 tylko na w\u0142asne si\u0142y i stawiaj\u0105 siebie wy\u017cej od innych, poniewa\u017c zachowuj\u0105 okre\u015blone normy\u201d[30].<\/p>\n
Bracia, Jezus bardziej ni\u017c ktokolwiek inny zna nasze wysi\u0142ki i osi\u0105gni\u0119cia, a tak\u017ce kl\u0119ski i pora\u017cki. On jako pierwszy nam m\u00f3wi: \u201ePrzyjd\u017acie do Mnie wszyscy, kt\u00f3rzy utrudzeni i obci\u0105\u017ceni jeste\u015bcie, a Ja was pokrzepi\u0119. We\u017acie na siebie moje jarzmo i uczcie si\u0119 ode Mnie, bo jestem cichy i pokornego serca, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych\u201d (Mt 11, 28-29).<\/p>\n
W takiej modlitwie wiemy, \u017ce nigdy nie jeste\u015bmy sami. Modlitwa pasterza jest modlitw\u0105 pe\u0142n\u0105 zar\u00f3wno Ducha \u015awi\u0119tego, \u201ekt\u00f3ry wo\u0142a: \u00abAbba, Ojcze!\u00bb\u201d (Ga 4, 6), jak i ludu, kt\u00f3ry zosta\u0142 mu powierzony. Nasza misja i to\u017csamo\u015b\u0107 otrzymuj\u0105 \u015bwiat\u0142o z tej podw\u00f3jnej wi\u0119zi.<\/p>\n
Modlitwa pasterza karmi si\u0119 i uciele\u015bnia w sercu Ludu Bo\u017cego. Nosi znaki ran i rado\u015bci powierzonych mu ludzi, kt\u00f3re w milczeniu przedstawia Panu, aby zostali namaszczeni darem Ducha \u015awi\u0119tego. Jest to nadzieja pasterza, kt\u00f3ry ufa i walczy, aby Pan zechcia\u0142 uleczy\u0107 nasz\u0105 krucho\u015b\u0107, t\u0119 osobist\u0105 i naszych wsp\u00f3lnot. Ale nie tra\u0107my z pola widzenia tego, \u017ce to w\u0142a\u015bnie w modlitwie Ludu Bo\u017cego uciele\u015bnia si\u0119 serce pasterza i znajduje swoje miejsce. To nas czyni wolnymi od poszukiwania lub pragnienia \u0142atwych, szybkich i z g\u00f3ry przygotowanych odpowiedzi, pozwalaj\u0105c Panu, aby to On (a nie nasze recepty i priorytety) ukazywa\u0142 nam drog\u0119 nadziei. Nie tra\u0107my z oczu faktu, \u017ce w najtrudniejszych chwilach pierwszej wsp\u00f3lnoty Ko\u015bcio\u0142a, jak czytamy w Ksi\u0119dze Dziej\u00f3w Apostolskich, g\u0142\u00f3wn\u0105 rol\u0119 odgrywa\u0142a modlitwa.<\/p>\n
Bracia, uznajemy nasz\u0105 krucho\u015b\u0107. Pozw\u00f3lmy jednak, aby Jezus j\u0105 przekszta\u0142ci\u0142 i nieustannie kierowa\u0142 nas ku misji. Nie tra\u0107my rado\u015bci z tego, \u017ce czujemy si\u0119 \u201eowcami\u201d, wiedz\u0105c, \u017ce On jest naszym Panem i Pasterzem.<\/p>\n
Aby zachowa\u0107 odwa\u017cne serce, konieczne jest dbanie o te dwa zasadnicze powi\u0105zania naszej to\u017csamo\u015bci: pierwsze, z Jezusem. Za ka\u017cdym razem, gdy oddzielamy si\u0119 od Jezusa lub zaniedbujemy nasz\u0105 relacj\u0119 z Nim, stopniowo nasze zaanga\u017cowanie zanika i obumiera, a naszym lampom brak oliwy, kt\u00f3ra mog\u0142aby rzuci\u0107 \u015bwiat\u0142o na \u017cycie (por. Mt 25, 1-13): \u201eTrwajcie we Mnie, a Ja w was [b\u0119d\u0119 trwa\u0107]. Podobnie jak latoro\u015bl nie mo\u017ce przynosi\u0107 owocu sama z siebie \u2013 je\u015bli nie trwa w winnym krzewie \u2013 tak samo i wy, je\u017celi we Mnie trwa\u0107 nie b\u0119dziecie [\u2026] poniewa\u017c beze Mnie nic nie mo\u017cecie uczyni\u0107\u201d (J 15, 4-5). Dlatego chcia\u0142bym was zach\u0119ci\u0107, aby\u015bcie nie zaniedbywali towarzyszenia duchowego, maj\u0105c brata, z kt\u00f3rym mogliby\u015bcie rozmawia\u0107, skonfrontowa\u0107 si\u0119, dyskutowa\u0107 oraz rozeznawa\u0107 z pe\u0142nym zaufaniem i przejrzysto\u015bci\u0105 sw\u0105 drog\u0119. Niech to b\u0119dzie m\u0105dry brat, z kt\u00f3rym mo\u017cna do\u015bwiadczy\u0107 bycia uczniem. Szukajcie go, spotykajcie si\u0119 z nim i cieszcie si\u0119 rado\u015bci\u0105, \u017ce pozwalacie si\u0119 leczy\u0107, wspomaga\u0107 i otrzymywa\u0107 rady. Jest to pomoc, kt\u00f3rej niczym nie mo\u017cna zast\u0105pi\u0107, by m\u00f3c prze\u017cywa\u0107 pos\u0142ug\u0119, wype\u0142niaj\u0105c wol\u0119 Ojca (por. Hbr 10, 9), i pozwoli\u0107, aby serce o\u017cywia\u0142o to samo d\u0105\u017cenie, jakie by\u0142o w Chrystusie Jezusie (por. Flp 2,5). Jak wiele dobra przynosz\u0105 nam s\u0142owa Koheleta: \u201eLepiej jest dwom ni\u017c jednemu [\u2026]. Bo gdy upadn\u0105, jeden podniesie drugiego. Lecz samotnemu biada, gdy upadnie, a nie ma drugiego, kt\u00f3ry by go podni\u00f3s\u0142\u201d (4, 9-10).<\/p>\n
Drugie zasadnicze powi\u0105zanie: rozwijajcie i posilajcie wi\u0119\u017a z waszym ludem. Nie izolujcie si\u0119 od waszych ludzi, kap\u0142an\u00f3w i wsp\u00f3lnot. Tym bardziej nie zamykajcie si\u0119 w grupach hermetycznych i elitarnych. To w ostateczno\u015bci dusi i zatruwa ducha. Pos\u0142uga odwa\u017cna jest pos\u0142ug\u0105 zawsze wychodz\u0105c\u0105. A \u201ewychodzenie\u201d prowadzi nas do pielgrzymowania \u201eniekiedy na czele, czasami po\u015brodku a innym razem z ty\u0142u: na czele, aby prowadzi\u0107 wsp\u00f3lnot\u0119; po\u015brodku, aby dodawa\u0107 jej otuchy i j\u0105 podtrzymywa\u0107; z ty\u0142u, aby zachowa\u0107 j\u0105 w jedno\u015bci, a tak\u017ce z innego powodu: poniewa\u017c lud \u00abma nosa\u00bb! Ma nosa do znajdowania w w\u0119dr\u00f3wce nowych dr\u00f3g, posiada \u00absensus fidei\u00bb [por. LG 12]. Czy mo\u017ce by\u0107 co\u015b pi\u0119kniejszego?\u201d[31]. Sam Jezus jest wzorem tego wyboru ewangelizacyjnego, kt\u00f3ry wprowadza nas w serce ludu. Jak\u017ce dobrze, gdy \u200b\u200bwidzimy Go blisko wszystkich! Ofiarowanie si\u0119 Jezusa na krzy\u017cu jest niczym innym, jak kulminacj\u0105 tego stylu ewangelizacyjnego, kt\u00f3ry naznaczy\u0142 ca\u0142e Jego \u017cycie.<\/p>\n
Bracia, cierpienie tak wielu ofiar, cierpienie Ludu Bo\u017cego, a tak\u017ce nasze, nie mo\u017ce p\u00f3j\u015b\u0107 na marne. To sam Jezus d\u017awiga ca\u0142y ten ci\u0119\u017car na swoim krzy\u017cu i zaprasza nas do odnowienia naszej misji bycia blisko tych, kt\u00f3rzy cierpi\u0105, stawania bez wstydu przy ludzkiej n\u0119dzy, a dlaczego by nie prze\u017cywa\u0107 ich jako w\u0142asnych, aby uczyni\u0107 ich Eucharysti\u0105[32]. Nasze czasy, naznaczone starymi i nowymi ranami, wymagaj\u0105 od nas, by\u015bmy byli budowniczymi relacji i komunii, otwartymi, ufnymi i czekaj\u0105cymi na nowo\u015b\u0107, kt\u00f3r\u0105 chce dzisiaj wzbudzi\u0107 kr\u00f3lestwo Bo\u017ce. Kr\u00f3lestwo grzesznik\u00f3w, kt\u00f3rzy otrzymali przebaczenie, zaproszonych do dawania \u015bwiadectwa o wiecznie \u017cywym i czynnym wsp\u00f3\u0142czuciu Pana; \u201ebo Jego \u0142aska na wieki\u201d.<\/p>\n
UWIELBIENIE<\/p>\n
\u201eWielbi dusza moja Pana\u201d (\u0141k 1,46).<\/p>\n
Nie mo\u017cna m\u00f3wi\u0107 o wdzi\u0119czno\u015bci i o odwadze nie kontempluj\u0105c Maryi. Ona, niewiasta, kt\u00f3rej serce przenikn\u0105\u0142 miecz (por. \u0141k 2, 35), uczy nas uwielbienia, kt\u00f3re jest zdolne do otwarcia nam oczu na przysz\u0142o\u015b\u0107 i do przywr\u00f3cenia chwili obecnej nadziei. Ca\u0142e Jej \u017cycie skupi\u0142o si\u0119 w Jej pie\u015bni uwielbienia (por. \u0141k 1, 46-55), do kt\u00f3rej wy\u015bpiewywania, jako obietnicy pe\u0142ni, jeste\u015bmy zaproszeni tak\u017ce i my.<\/p>\n
Za ka\u017cdym razem, gdy udaj\u0119 si\u0119 do sanktuarium maryjnego, lubi\u0119 \u201ezdoby\u0107 czas, wpatruj\u0105c si\u0119 i pozwalaj\u0105c, by patrzy\u0142a na mnie Matka, prosz\u0105c o dzieci\u0119c\u0105 ufno\u015b\u0107, ubogiego i prostaczka, kt\u00f3ry wie, \u017ce jest tam jego Matka i kt\u00f3ry mo\u017ce b\u0142aga\u0107 o miejsce w Jej \u0142onie. A patrz\u0105c na Ni\u0105, pos\u0142ucha\u0107 raz jeszcze jak Indianin Juan Diego: \u00abC\u00f3\u017c to jest, m\u00f3j synu, najmniejszy ze wszystkich? Co zasmuca twoje serce? Czy\u017c to nie Ja mam zaszczyt by\u0107 twoj\u0105 matk\u0105?\u00bb\u201d[33].<\/p>\n
Spojrze\u0107 na Maryj\u0119 to na nowo \u201ewierzy\u0107 w rewolucyjn\u0105 moc delikatno\u015bci i czu\u0142o\u015bci. W Niej dostrzegamy, \u017ce pokora i delikatno\u015b\u0107 nie s\u0105 cnotami s\u0142abych, lecz mocnych, \u017ce nie potrzebuj\u0105 \u017ale traktowa\u0107 innych, aby czu\u0107 si\u0119 wa\u017cni\u201d[34].<\/p>\n
Je\u015bli niekiedy wzrok zaczyna stawa\u0107 si\u0119 z kamienia, lub czujemy, \u017ce uwodzicielska si\u0142a apatii czy te\u017c przygn\u0119bienia chce zapu\u015bci\u0107 w sercu korzenie i je opanowa\u0107; je\u015bli zami\u0142owanie, by czu\u0107 si\u0119 \u017cyw\u0105 i integraln\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 Ludu Bo\u017cego zaczyna nas irytowa\u0107 i czujemy si\u0119 pobudzeni do postawy elitarnej\u2026 nie b\u00f3jmy si\u0119 kontemplowa\u0107 Maryi i wznosi\u0107 Jej pie\u015b\u0144 uwielbienia.<\/p>\n
Je\u015bli czasami odczuwamy pokus\u0119 odizolowania si\u0119 i zamkni\u0119cia w sobie oraz naszych planach, chroni\u0105c si\u0119 przed nieustannie zakurzonymi drogami historii, lub je\u015bli narzekania, protesty, krytyka czy ironia opanowuje nasze dzia\u0142ania bez woli walki, czekania i mi\u0142o\u015bci\u2026 popatrzmy na Maryj\u0119, aby oczy\u015bci\u0107 nasze oczy z wszelkiej \u201edrzazgi\u201d, kt\u00f3ra mog\u0142aby przeszkodzi\u0107 nam w byciu uwa\u017cnymi i czujnymi, by kontemplowa\u0107 i \u015bwi\u0119towa\u0107 Chrystusa, kt\u00f3ry \u017cyje po\u015br\u00f3d swego ludu. A je\u015bli zobaczymy, \u017ce nie jeste\u015bmy w stanie i\u015b\u0107 prosto, \u017ce trudno nam dotrzyma\u0107 postanowienia nawr\u00f3cenia, zwr\u00f3\u0107my si\u0119 do Niego, jak to uczyni\u0142, b\u0142agaj\u0105c Go, niemal w zmowie, \u00f3w wspania\u0142y proboszcz, a zarazem poeta z mojej poprzedniej diecezji: \u201eTego wieczoru, Pani, obietnica jest szczera. Ale na wszelki wypadek nie zapomnij zostawi\u0107 klucza na zewn\u0105trz\u201d[35]. Jest Ona \u201ezawsze uwa\u017cn\u0105 przyjaci\u00f3\u0142k\u0105, kt\u00f3ra czuwa i troszczy si\u0119, aby nie zabrak\u0142o wina w naszym \u017cyciu. Jest T\u0105, z sercem przeszytym mieczem, kt\u00f3ra rozumie wszystkie cierpienia. Jako matka wszystkich, jest znakiem nadziei dla lud\u00f3w cierpi\u0105cych b\u00f3le porodowe, dop\u00f3ki nie pojawi si\u0119 sprawiedliwo\u015b\u0107. [\u2026.] Jako prawdziwa mama, idzie z nami, walczy razem z nami i szerzy nieustannie blisko\u015b\u0107 Bo\u017cej mi\u0142o\u015bci\u201d[36].<\/p>\n
Bracia, jeszcze raz: nie przestaj\u0119 za was dzi\u0119kowa\u0107 (por. Ef 1, 16), za wasze po\u015bwi\u0119cenie i misj\u0119, b\u0119d\u0105c pewnym, \u017ce \u201eB\u00f3g usuwa najtwardsze kamienie, o kt\u00f3re rozbijaj\u0105 si\u0119 nadzieje i oczekiwania: \u015bmier\u0107, grzech, l\u0119k, \u015bwiatowo\u015b\u0107. Ludzkie dzieje nie ko\u0144cz\u0105 si\u0119 na kamieniu nagrobnym, poniewa\u017c dzisiaj odkrywaj\u0105 \u201e\u017cywy kamie\u0144\u201d (por. 1P 2, 4): Jezusa zmartwychwsta\u0142ego. My, jako Ko\u015bci\u00f3\u0142, jeste\u015bmy na Nim zbudowani i, nawet gdy tracimy ducha, kiedy jeste\u015bmy kuszeni, aby os\u0105dza\u0107 wszystko na podstawie naszych niepowodze\u0144, On przychodzi, aby uczyni\u0107 wszystko nowe\u201d[37].<\/p>\n
Niech wdzi\u0119czno\u015b\u0107 rozbudzi uwielbienie i zach\u0119ci nas ponownie do misji namaszczenia naszych braci w nadziei, aby\u015bmy byli lud\u017ami, kt\u00f3rzy swoim \u017cyciem \u015bwiadcz\u0105 o wsp\u00f3\u0142czuciu i mi\u0142osierdziu, kt\u00f3re mo\u017ce nam da\u0107 tylko Jezus.<\/p>\n
Niech Pan Jezus was b\u0142ogos\u0142awi a Naj\u015bwi\u0119tsza Dziewica was strze\u017ce. I prosz\u0119 was bardzo, aby\u015bcie pami\u0119tali o mnie w modlitwie.<\/p>\n
Z braterskim pozdrowieniem,<\/p>\n
Franciszek<\/p>\n
Rzym, u \u015bw. Jana na Lateranie, 4 sierpnia 2019 r.
\nWe wspomnienie liturgiczne \u015awi\u0119tego Proboszcza z Ars.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Drodzy Bracia, Wspominamy 160.rocznic\u0119 \u015bmierci \u015bwi\u0119tego Proboszcza z Ars, kt\u00f3rego Pius XI zaproponowa\u0142 jako patrona wszystkich proboszcz\u00f3w \u015bwiata[1]. W dzie\u0144 jego \u015bwi\u0119ta pragn\u0119 napisa\u0107 do was ten list, kieruj\u0105c go nie tylko do proboszcz\u00f3w, ale tak\u017ce do was wszystkich, braci kap\u0142an\u00f3w, kt\u00f3rzy nie czyni\u0105c szumu \u201eporzucacie wszystko\u201d, by zaanga\u017cowa\u0107 si\u0119 w codzienne \u017cycie waszych wsp\u00f3lnot. […]<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[15],"tags":[],"class_list":["post-7046","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-warto-wiedziec"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/parafiatokarnia.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7046","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/parafiatokarnia.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/parafiatokarnia.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/parafiatokarnia.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/parafiatokarnia.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=7046"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/parafiatokarnia.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7046\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7047,"href":"https:\/\/parafiatokarnia.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7046\/revisions\/7047"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/parafiatokarnia.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=7046"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/parafiatokarnia.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=7046"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/parafiatokarnia.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=7046"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}